اتفاقات روزمره
خیلی ستمٍ که ساعت ۱۰ تا ۱۲ کلاس داشته باشی و کلاس بعدیش ۱۷ تا ۲۰ باشه
و تو فاصله بین این دو تا کلاس رو تو دانشگاه علاف باشی
و بعدش هم کلاس ۱۷ تا ۲۰ دودربشه
آره جییییییییییییگر!!!!
آره داره جوانی ات تموم میشه فرصت زیبای زندگی ات داره می گذره ولی کوله پشتی بیستو چند سالهات هنوز خالی خالیه.......
راستی داشت یادم می رفت یک نگاهی به تقویم عمرت بینداز اون وقت تمام صفحه هاشوخط خطی بکن و بیندازشون دور وفقط به تاریخ امروز نگاه کن آره فکر کن تو تازه متولد شدی به زمان نگاه کن درسته هنوز مسابقه نشده تو هنوز هم میتونی که کوله پشتی خالی جوانی ات را پر از برگهای سفید و صورتی وسبز زندگی بکنی .توی این راهت اگر گذرت به خیابان یکرنگی رسید یک کلبه ای هست که صاحبش همه جوانها هستند.اگر دوست داشتی یه یا علی بگو و بسم الله.
ما با هم توی این مسابقه برنده میشیم.آره ما با هم مطمن باش....
منتظریم تا کوبه در رو بکوبی
ترم که شروع میشه خیال همه راحته وبا خودمون میگیم اوه کو تا اخر ترم؟ البته از این همه(بچه مثبتهای دانشگاه فاکتور گرفته میشوند)با رفقای نظریه پردازی میکنیم که بابا پس فرجه وشب امتحان را برای چی گذاشتن؟ خدا بزرگه.بالاخره همون یک شب رو میخونیم وبا تقلب دوستان ولطف ومرحمت استاد این درسها یک جوری پاس میشن.تازه بعضی هم که خیلی بلند پروازند وپاشونو بیشتر از گلیم خودشان دراز میکنند توی عالم هپروت با اون یک شب خوندن خودشونو شاگرد اول دانشگاه فرض میکنن وقیافه نزار دوستان وهمکلاسی های خود را مجسم میکنن وبا نیش باز جواب انها را میدهند و قله پیروزی را طی می کنند و...........
((هی بیدار شو رفیق اینها همه خیاله))
واقعیتش اینه که قبل از کلاس توی حیاط دانشگاه وامار گیری از بروبچه ها که کی اومده وبا چی اومده با کی اومده و چی پوشیده وبه کی جزوه داده وبه کی نگاه کرده و با کی خندیده و.................(دست کی بالاست وخلاصه حرفهای خاله زنکی ) وقتی ساعت کلاس هم شروع میشه با هم قطاران ته کلاس صندلی ها را به صف میکنیم و به دور از چشم استاد حرفهای یواشکی و حل جدول و خوردن تنقلات(البته بدون سروصدا)و وقتی کارهای مشارکتی تمام شد بقیه کلاس هم به کشیدن کاریکاتور استادوهم کلاسها ویا غرق شدن در عالم هپروت وخلاصه هر کاری جز گوش دادن به حرفهای استاد
...........ادامه دارد...............
